شبیه افسانه ها شده ام...
شبیه افسانه ها شده ام
همه دیگر مرا می شناسند
چنان از خشم وغضب لبریزم
که گمان انفجارم
از اخرین سیاه چاله
نزدیک زمین
بیشتر است
اما برای تو چه اهمیتی دارد
بودن یا نبودن من؟
تو به این می اندیشی
که چه مظلوم واقع شده ای
در حالیکه انیکه حقیقتا و
همیشه خدا مظلوم بوده است
من بوده ام.
دقت کن!
چند روز مانده به قرار مابین ما وبهار؟
هر سال ،دو روز مانده به بهار
من می مانم واین دل وامانده در تشویشها
که نمیداند که برای رسیدنش،
خنده کند یا گریه!
یک سال پیرتر شدیم !
و تو با خنده میگویی
چقدر قطور تر شده ایم!
مثل درختی که یک لایه به دور تنه اش
افزوده شود
وباز من می اندیشم
که چه فیلسوفانه است این ظریف گویی تو!
صبرمن وسکوت او!
امروز از جلوی گلفروشی گذشتم
یک بغل گل رز
مرا به حضور و دوستی خود دعوت کردند" اما
من که دغدغه خوشبختی ام نیست
پس به شادی این خوشبختهای کوچک میخندم
و می ایم
با سبدی از ترانه وآویشن"
تا با تو هر آنچه گفتنی است ونگفته ام
وا گویه کنم،
اما تو که قصد شنیدن نداری!
پس در تاریکی شب
رو به سوی آسمان میکنم و
به او میگویم
آنچه گفتنی است!
اگر چه او می داند هر آنچه را که
من به او میگویم.
بارها گفته ام !
می دانم هر شب که از گوشه پنجره اتاقم رو به سوی او میکنم ،
صدای مرا خواهد شنید:
« سلام!خدای خوب من! »
حالا هم دلم آسوده است!
می دانم،
هزار سال هم که از ترنم ترانه هایم بگذرد،
هر کس به این اسمان بلند وسکوت شب بیاندیشد،
صبر من و سکوت او را
به یاد خواهد آورد!
می دانم!.
کلمه تنهای من
ومن تورا میخوانم
تنها تورا
ای یگانه واژه وا پس مانده در کوچه های ذهن من
گفتم با مداد بنویسمت!
اسانتر جاری میشوی، اما نشد
پس چگونه است که بر روی این دکمه ها
این کلیدهای سیاه بی احساس روانی؟
امروز تو را با کلمه ای دیگر یاد کردم،
شاید اینطور بهتر باشد!
اما تو ای
کلمه تنهای من
"از یاد نبر که ساده نویسی،
همیشه نشان ساده دلی نیست!
پس اگر هنوز
بعد از گواهی گریه ها در دفترم می نویسم:
« باز می گردی»
به ساده دل بودنم نخند!
اشتباه مشترک تمام شاعران این است،
که پیشگویان خوبی نیستند!?"
نامت را ننویسم؟(یغما گلرویی)
دستم نه،
اما دلم به هنگام نوشتنِ نام تو می لرزد!
نمی دانم چرا
وقتی به عکس سیاه و سفید این قاب طاقچه نشین
نگاه می کنم،
پرده ی لرزانی از باران و نمک
چهره ی تو را هاشور می زند!
همخانه ها می پرسند:
این عکس کوچک ِ کدام کبوتر است،
که در بام تمام ترانه های تو
رد پای پریدنش پیداست؟
من نگاهشان می کنم،
لبخند می زنم
و می بارم!
حالا از خودت می پرسم!
ایا به یادت مانده آنچه خاک پشت پای تو را
در درگاه بازنگشتن گل کرد،
آب ِ سرد کاسه ی سفال بود،
یا شورآبه ی گرم نگاهی نگران؟
پاسخ این سؤالِ ساده،
بعد از عبور ِ این همه حادثه در یادت مانده است؟
کبوتر باز برده ی من!●
5قدم معمولی
چقدر خوشبختم!
می توانم بنویسم: آسمان آبی ست!
می توانم بخندم،
فکر کنم،
گریه کنم! 
می توانم در دلم به ابر و باد بد بگویم!
می توانم عکس ِ سیاه و سفید تو را ببوسم
و باور کنم،
که در آنسوی سواحل ِ رؤیا
با تماس ِ نابهنگام گرمایی به گونه ات
از خواب می پری!
می توانم هزار مرتبه نام تو را زیر لب تکرار کنم!
می توانم روزنامه بخوانم،
جدول حل کنم،
قدم بزنم!
(پنج قدم به جلو،
پنج قدم به عقب
و یا برعکس!)
می توانم گوشی تلفن را بردارم
و با گرفتن شماره ای،
همصحبت صدای زنانه ای شوم،
که درس ِ سرعت ثانیه ها را مرور می کند!
(ساعت دوازده و بیست و هشت دقیقه،
ساعت دوازده و ...)
می توانم خواب ِ دختری از کرانه کاج و کبوتر را ببینم!
می توانم پنجره را ببندم
و سیمهای گیتارم را،
در تکاپوی رسیدن ِ ریتمها پاره کنم!
می توانم بلند بلند آواز بخوانم!
(بیچاره همسایه ها!)
حتی این روزها
می توانم با فشار دکمه ای،
برگهای بارانی شبکه پیام را ورق بزنم! 
می توانم شعر بگویم،
شعر بدزدم،
شعر بسازم،
شعر بنویسم!
ولی نمی دانم چرا،
وقتی دست می برم که در دفترم بنویسم:
«آسمان ابری ست»
نوک های ناماندگار این مدادهای وامانده می شکنند!
تو می دانی چرا؟!
نمی توانم بنویسم!
خدمتتان عرض کنم که دوستان بواسطه کامنتهای خصوصی وعمومی به من یاد آوری کردند که اگر چه سخن بزرگان خوبست وعزیز است اما خودت بنویسی بهتره!!!خدمت عزیزانم عارضم که صحیح میفرمایید ،ولی شاید برای شما هم پیش آمده باشد یا شاید هم در آینده مبتلا شوید به درد لاعلاج اینجانب، که همانا ناتوانی در نوشتن است!!!!!!.
وقتی حوصله نباشد ودل همراهی نکند ،فکری باقی نمی ماند تا راهنمای قلم بر روی کاغذ باشد.
این حالت هر از چند گاهی که زندگی لگام خود را محکمتر از همیشه میکشد، به سراغم میآیدو چند صباحی مهمان منست .بی حوصلگی مفرط این دوران از همه چیز بدتر است.
به خاطر می آورم که در دوران خبرنگاری من ، گاهی به این درد کسالت بی اندازه دچار بودم وبه زور، صبح به دفتر تحریریه می امدم ،در حالیکه در دلم دعا میکردم ،دولت مکرم عنایت ویژه ای کند وبقیه روز نامه ها را هم تعطیل کند(روزنامه سلام تازه تعطیل شده بود) وملت وجماعت جریده نویس را از شر هر چی خبر در دنیاست راحت سازد! اما نمی شد!!!!.در همین حالت که تقریبا لج بقیه همکارانم را در می اورد ، (چرا که کسالت دردی است مسری که به سادگی همه را مبتلا می سازد)گاهی پیش می امد که آقای سر دبیر نازنین، مرا فرا می خواندند و سفارش یک مقاله نیم صفحه ای(به حرف اسونه) در مورد مثلا بازرگانی مالزی ، برای روز نامه پس فردا میدادند.این در حالی بود که روزنامه ما روزنامه صبح بود ومن از همان ساعت دقیقا 24 ساعت فرصت داشتم تا مقاله راتهیه کنم.آنوقت در همان حالیکه دو سه تا ناسزای پاستوریزه ای را که بلد بودم تو دلم به اقای سر دبیر می دادم.می رفتم تا به حال خودم فکری کنم که در این فرصت کم کجا بروم وکدام عالم بدبختی را بیچاره کنم تا ان مقاله را به موقع تحویل بدهم!!!!!!!!.
اما انچه که برای خودم همیشه جالب بود این بود که نتیجه کار عمدتا خیلی خوب از کار در میامد.اما دلنوشته با مقاله تجارت بین الملل کلی توفیر دارد.کار گل نیست وکار دل است و اگر دل نخواهد، دست با قلم یاری نمی کند.
حالا که دارم نگاه میکنم ناخواسته یک پست مطلب نوشتم.
خوب بد نشد ،این هم کاری است!!!!.
کوچه مهتابی ما
قصد نوشتن ندارم که توان نوشتنم نیست، اما سخنی دارم با تو ای دنیا،روزگار وسرنوشت؛
تو هرگز نخواهی توانست مرا شکستن،
چرا که من هرگز نمیشکنم.
من چون نهال نوکاشته البالو تا زمین خمیده میشوم اما هرگز نمیشکنم،پس:
بیهوده تلاش مکن.
برو و بساط تهلکه خود را در جایی دگر پهن بنما.
اینجا ما غمگینیم،اما،هنوز زنده ایم!
ما در این کوچه مهتابی خاموش نفس میکشیم،حتی اگر هوا از غبار نامردمی ها مسموم باشد.
بی تو خاموش کوچه ی مهتابی ما
کس نداند خبری از شب بی خوابی ما
سقفی از دود سیه بر سر ما خیمه زدست
آسمانا چه شد آن منظره آبی ما
گرد ما کهنه حصاری ز جگن های غم است
کو نسیمی که وزد بر دل مردابی ما
چه توان کرد که از ابر سیه پیدا نیست
روز خورشیدی ما و شب مهتابی ما
دریغ
بی شکوه و غریب و رهگذرند
یادهای دگر ، چو برق و چو باد
یاد تو پرشکوه و جاوید است
و آشنای قدیم دل ، اما
ای دریغ ! ای دریغ ! ای فریاد
با دل من چه می تواند کرد
یادت ؟ ای باد من ز دل برده
من گرفتم لطیف ، چون شبنم
هم درخشان و پک ، چون باران
چه کنند این دو ، ای بهشت جوان
با یکی برگ پیر و پژمرده ؟
*مرا ببخشید قادر به نوشتن نیستم.گفتم از زبان بزرگان سخن گفتن عاقلانه تر وکاملتر است.قرار را بر کاهلی من مگذارید!!.
یاد وکنار
روزهايي كه بي تو ميگذرد
گرچه با ياد توست ثانيههاش
آرزو باز مي كشد فرياد:
در كنار تو ميگذشت، ايكاش!
جوینده ی-بی گناه!
چشمان ِ سياه ِ تو فريبات ميدهند اي جويندهي ِ بيگناه! ــ تو مرا
هيچگاه در ظلمات ِ پيرامون ِ من بازنتوانييافت; چرا که در نگاهِ
تو آتش ِ اشتياقي نيست.
مرا روشنتر ميخواهي
از اشتياق ِ به من در برابر ِ من پُرشعلهتر بسوز
ورنه مرا در اين ظلمات بازنتوانييافت
ورنه هزاران چشم ِ تو فريبات خواهد داد، جويندهي ِ بيگناه!
بايست و چراغ ِ اشتياقات را شعلهورتر کن.
