صدای گام های صبح می اید!
دوباره آمدی و
کنار پنجره ی سحر،

روی گلبرگهای یاسمین،

شعری نوشتی و رفتی؟
این بار صدای قدم های تورا،

از پس پرده ی  باران و شبنم  شنیدم!
حال به اولین ستاره افق که میرسم،

میپرسم:
" آیا شاعر غزلپوش تو را

که هرشب ، عشق  وانتظار،
در برگ های کهنه ی،

دفتر دل عاشقان تو می نوشت ،

دیده است!"
اما نه!
تو که نشانی شاهراه ستاره را  به ما نداده ای! 
پس چگونه در پی تو مدام،
از سیب و ستاره و روشنی قصرهای کاغذی  بنویسیم؟
همیشه خداگفته ام،
هزار پروانه هم که بر برگهای دفتردلمان بچسبانیم!
بوی یاس واقاقیا ی خیال تو را نخواهد داد!
هیچ وقت بهار طلایی ما بدون تو

رویای روزآیینه  وحیات را

نخواهد داشت! آقای من!
هیچ وقت خدا! نخواهد داشت،

 تا تو بیایی!