با تو حکایتی دگر

ساده دلی!

zaxes — Sat, 15 Nov 2008 06:28:35 GMT

همیشه تلاش کرده ام،
به سادگی اولین سلاممان باشم!
به روانی قنات باغ خانه

به آرامش عصرهای پنجشنبه !
به زیبایی وداع جمعه ها،

در غروب غمناک همه ی داستانها!

همیشه می خواستم ستاره ها زبان مرا بفهمند!
می خواستم که هیچ قطره ی اشکی،
بر گونه ای نبارد !
می خواستم اهالی آسمان وزمین ودشتها،

جنگلنشینان ودریانوردان،

همه همصحبت سادگی ام باشند!

اما حالا،
دوست دارم احساس می کنم،
تمام شوریدگان وعاشق کهکشان همسایه منند!

عاشق نقاشیهای کودکانه عسل کوچکم،

که پس زمینه تمام کارهایش آبی تند است

وهمیشه خدا

تمامشان راعکس مادرش پر میکند!
دوست دارم به جای آخرین آلبوم روز،
صدای نی نوازکور محله مان را بشنوم!
دلم می خواهد که یکبار فقط یکبار،

سهراب را میدیدم
وبا او تا سرحد هیچستان میرفتم و

شاید هم اویکبار به سمت سواحل سادگی ما می آمد!
می خواهم ببینم آن پیرمرد فرتوت ساده دل،

همان که همه روزهای خدا،

در کنار راه عابران شتابان مینشیند،
با واژه های کوچه نشین چه می کند!

هی!هی! آرزوی محال!
آرزوی محال...

صدایت رامی شنوم!آری میشنوم که

میگویی:آرزو بر جوانان عیب نیست!

امان از اینهمه ساده دلی تو!

بارها گفته ام ،باز هم میگویم،

از یاد نبر که ساده دلی،
همیشه نشان خوبی نیست!
پس اگر هنوز میبینی،

بر سخنان شیرین کودکانه ات لبخند میزنم،

گمان مکن که میپذیرم،

همه چیزمثل اول خواهد شد!

اشتباه تو هم مثل همه ی شاعران دیگراینست

که هرگز پیشگوی خوبی نبوده ای هرگز!

شهریاران را چه شد؟

zaxes — Sat, 08 Nov 2008 06:08:26 GMT

یاری اندر کس نمی بینم یاران راچه شد دوستی کی آخر آمددوستداران را چه شد

....

شهریاران بودوخاک مهربانان این دیار مهربانی کی سرآمدشهریاران راچه شد

....

حافظ اسرار الهی کس نمیداند خموش از که می پرسی که دورروزگاران را چه شد

درود بر تو ای عظمت وشکوه از دست رفته!

zaxes — Sat, 01 Nov 2008 04:46:18 GMT

وقتی به 135کیلومتری شیراز میرسی، یک تابلو را میبینی که به تو میگوید"به مجموعه آثار کهن باستانی دشت پاسارگاد خوش آمدید"وقتی از جاده به سمت پاسارگاد منحرف میشوی،خودرا در ابتدای یک جاده خلوت می بینی که ناخودآگاه قلبت را میفشارد.

در دوسمت جاده، درختان زبان گنجشک هفتاد هشتادساله ، باشاخ وبرگ گنبدی شکلشان،صف کشیده اندو دردوسوی آنها مزارع گندم پر بارو سرسبز، بانسیم ملایم و لطیفی ،آرام آرام تکان میخورند وهوا بی نظیر وبینهایت ملایم ودل پذیر است.

وقتی یواش یواش در طول این جاده جلو میروی( ودلت نمیخواهد که تمام شود )،درست در انتهای آن آرامگاه کوروش کبیر را میبینی.ساده، اما باشکوه ،با چنان وقار وجلالی پا برجاست، که ناخود آگاه از دیدنش موی براندام هر ایرانی وطن پرستی راست میگرددو اشک در چشمان هر صاحب دلی حلقه میزند .

ناخواسته براو که بزرگترین مرد تاریخ ایران است (مردی که وجودش هرگز تکرار نشد)سلام میدهی:"سلام برتو ای عظمت وشکوه از دست رفته".

برگرد آن مزار گرانقدر طواف وار می چرخی وبااو که حتی پیکر بیجانش دیگر در آن جانیست، راز دل میگوئی ،اوبگونه ای پدر همگی ماست.

دشت پاسارگاد گویی تکه ای از بهشت است، غرق در گلهای رنگارنگ وحشی.آنقدر زیباودل انگیز است که ناگفته میفهمی چرا برای ایرانیان باستان مقدس بوده است.این حس تقدس ترا نیز در بر میگیرد،آنچنان که احساس سبکی میکنی.

این احساس که برجاده ومکانی پا میگذاری که پیش از تود در 2600سال پیش انسانهایی بزرگ وتکرار نشدنی بر ان پای گذارده اند ،تک تک سلول های بدنت را از هیجان منقلب میسازد وبا خود می گویی:"شاید من از تبار یکی از آنان باشم".

این زیباترین فکری است که ترا در بر میگیرد .ولیکن آنچیزی که بیشتر قلبت را میفشارد، نامردی وناپایداری دنیاست.

با خود می اندیشی:" کوروش آنقدر بزرگ وآنقدر شریف بود که تا امروز نام نیکش پا برجاست ولی به هر صورت از این دنیای فانی رخت بربست .اما من چه؟ چه کرده ام که دیگران ولو برای چند ثانیه از من یاد کنند؟"واین احساس تلخی است که خواهی نخواهی بسراغت می آید.

وقتی که از مجموع کاخهای زیبا واستثنایی بارعام واختصاصی کوروش ،ارامگاه کمبوجیه،تل تخت وکاخ دروازه انسان بالدار دیدن میکنی به شکوه وعظمت پارس ،شکوه وعظمتی که از دست رفته ونابود شده ،حسرت میخوری.

تنبه ات زمانی به اوج خود میرسد که نقل قولی از کوروش را میخوانی:"ای انسان،هر که باشی واز هر کجا بیایی ،زیرا میدانم خواهی آمد،من کوروشم که برای پارسی ها این دولت وسیع را بنا کرده ام ،بدین مشتی خاک که تن مرا پوشانده رشک نبر!".

ابریشم پیله ی کودکی

zaxes — Sun, 26 Oct 2008 08:31:25 GMT

بیا به اولین خط یک شعر سفر کنیم؟
به یاد تبسمهای شیرین آن مهرماه دور!
به افق دور دست ستاره وکهکشان!
به رسیدگی انار وسیب سرخ
به شب جمعه های پر هیاهوی دربند

...
عزلت نشین حماسه ساز!
یادت هست! همیشه مرا اینگونه میخواندی؟!
می گفتی تو آن شاپرک بی قراری
که ابریشم پیله ی کودکیش اورا رها نمی کند!

...
آن وقتها، آسمان عشق همه آبی بود!
نسیم در کوچه باغ زندگیمان،
شمیم دیگری داشت!

وتو دست نوشته های خط خطی مرا بیشتر دوست داشتی!

امضای تمام دلنوشته ها،
نام کوچک دختری از تبارهخامنش بود!
تو شاهزاده ی تمام داستانها بودی
و من یگانه شاعر دربدرمحیط شادمانی!

...
همیشه خدا میگفتی:
چه کسی میداند ،شاید قلب کلاغ از بلبل زیباتر باشد!

و من می اندیشیدم

شایدجیک جیک مظلومانه

هیچ گنجشک کوچکی را نشنیده ای!

...
حالا،
چه میدانم!

فراموشش کن!

از مواخذه شدن برای هر چیز وناچیز خسته ام!

دل نوشته ای برای خدا!

zaxes — Mon, 20 Oct 2008 12:45:23 GMT

خدای من!، خدای مهر بان من!، دوستت دارم،خیلی دوستت دارم !

توتنها کسی هستی که دوست داشتنت را کسی بر من عیب نمی گیرد.

توتنها کسی هستی که به هنگام درد دل کردنم اطمینان دارم که تنها به من گوش میدهد.

توتنها کسی هستی که هرگز وقتی از کرده هایم با اوسخن می گویم ملامتم نمی کند.

تو بزرگی خیلی بزرگ!

تو عزیزی خیلی عزیز!

عشق به تو بیفایده نیست، بیهوده نیست.کم رنگ نیست!

عشق تو زیباترین رنگها رادارد.

تو با منی در سخت ترین لحظات!

تو بامنی در تمام غم ها وشادیهایم!

توهرگز مرا تنها نگذارده ای،

من هرگز بدون تو نبوده ام!

من برای تو بدترین بوده ام اماتو،

برای من بهترین بوده ای!

ای مهربان ترین همیشه در قلب منی!

در خواب وبیداری،

زیباترین شعر ها ودل نوشته ها را برای تو نوشته ام .

هر شب پیش از خواب به تو میگویم:

عزیزترینم شب بخیر !خود را به تو می سپارم.

وهر بامداد چشمانم را میگشایم وبه تو میگویم:

سلام برتو ای صاحب دل انگیز ترین بامداد.

آری سلام بر تو!

سلام ودرود تمام بندگان خوبت بر تو باد.

ایام بی بازگشت!

zaxes — Sat, 18 Oct 2008 11:18:29 GMT

"تقدیم به فرزندان دیروز آهن شهر"

چه روز زلالی بود!
یادآوری روزهای زیبای گذشته

همان روزها که یکی از ما چشم می گذاشت و
تا بی نهایت صمیمیت رفاقت می شمرد
و دیگران
در حول و حوش ِسایه های اکالیپتوس پنهان می شدند!
ساده ساده همدیگر رامیافتیم !

عجیب است سکوت این همه ایام که گذشت وبی هم ماندیم !

اما حال که سرزده آمدیم ویکدیگر را یافتیم

بیایید آهسته به هم بگوییم:
«-سک سک! رفیق همیشگی من!یافتمت وازدست نخواهمت داد»
بعد هم همه دردهایمان را مثل قوطی ِخالی قرصها درکناری بیاندازیم!
قلمم را،
چرکنویس تمام سروده های تنهاییم را!

به دور می افکنم و
بعد

سر شانه دوستیمان را می بوسم!
ومی گویم: "خداحافظ! واژگان دوره انتظار و بی صبری!
آخردوستان مهربان من بازگشته اند!"
پیاده راه می افتیم!
از کنار دریاچه،
تا کوچه دومین خانه دوستی!
راه دوری نیست!
کنج دنج کوچه می نشینیم!
من برایتان از درد تنهایی این سالها می گویم
و شما برایم از حضور ِ دوباره دوستی ها!
دیگرکودکیم را «دوران بی بازگشت» نمی گویم!
بر دیوار ِ بلند کوچه مان می نویسم:
"یادت بخیرپدر"،"جایت خالیست مادر"

وبازباور میکنم که عاقبت ِ تمام دوستیهاختم به خیر است!
کف ِ دست ِ راستم را که نشانتان بدهم،
میبینید که خط ِ عمرم مثل خودم قد کشیده است!
و دیگر مرا از نزدیکی هیچ سایه ی غریبه ای نمی ترساند!
آنوقت، ما می مانیم و تعبیر ِ این همه رؤیا!
ما می مانیم و برآوردِ این همه آرزو!
ما می مانیم و آغوش ِ امن علاقه...

زندگی یعنی...

zaxes — Sun, 12 Oct 2008 07:26:47 GMT

بی تو از پایان تمام قصه هامی ترسم!
می ترسم ازاینهمه سکوت و آرامش!
می دانم که همه ی این اطراف،
مدام ازآواز چکاوک و سرود آبشار می گویند،

اما تو که می دانی،
زندگی تنها تکرار ترانه و تماشای شفق نیست!
زندگی یعنی نوشتن هفت سین متفاوت در کنار هم!

زندگی یعنی پاره کردن دام شب گسترده ی یک صیاد!
زندگی یعنی نسیم و رویا وشب!

زندگی یعنی تمام دقایق بیخوابی وانتظار!
زندگی یعنی دیکته افسانه ها وانسانها!
زندگی یعنی تکرار تپش های یک قلب عاشق!
پس بیا و لحظه یی بالای همین اسمان بی ابر و آفتابی مان بنشین!

بعد آن ببین و باور کن

که هنوز هم می شود،

به دل یکی از قصه های آقاجان سفر کرد

و به انتهای خوش آن دلگرم بود!
دیگر نگو که فرشته ی زیبای قصه ها را
دیو زشت وپلید سیاهی ها خورده است!
تنها چشمانت را ببند
و ببین!

سلام میکنم!

zaxes — Sun, 05 Oct 2008 06:03:18 GMT

سلام می کنم به نسیم!
به صبح و شبنم!
به اقاقیا و یاس
و به همدم همیشگیم،

سکوت!

سلام می کنم به آفتاب!

به فانوس خاطرات کودکی،
به هجوم پرسشهای بی امان،
وبه پرتو نگاه های مهربان تو!

سلام می کنم به پائیز !

به شکوفه های معطر امین الدوله،
به مسیر خنک و خاکی مدرسه،
به سردی مرموز شبها،
به چشمهای منتظر مانده بر راه!

سلام می کنم به عکس زیبای تو،
به ساز تنها وغریب مانده ات،
به مهر و آرزوی دیدنت!

به حسرت یکبار دیگر آمدنت!

سلام می کنم به شعر، به واژه،
به پرندگان بی آواز،
به همین بی قراری یک دل ساده ومنتظر!

سلام می کنم به صبر،
به اشک، به باران های نباریده،
به ترس دیگر ندیدن ِ تو...

باورکن! من دیگر حتی ،

به یک پاسخ ویک نگاه کوتاه،
به یک سلام سر به هوا وبی رمق هم راضیم!

اما تو که دیگر نمی آیی...

چرا؟!

سلام!خدای خوب من!

zaxes — Tue, 30 Sep 2008 12:07:18 GMT

امروز از مقابل گلفروشی گذشتم

یک بغل گل رز

مرا به حضور و دوستی خود دعوت کردند

" اما

من که دغدغه خوشبختی ام نیست

پس به شادی این خوشبختهای کوچک میخندم

و می ایم

با سبدی از ترانه وآویشن"

تا با تو هر آنچه گفتنی است ونگفته ام

وا گویه کنم،

اما تو که قصد شنیدن نداری!

پس در تاریکی شب

رو به سوی آسمان میکنم و

به او میگویم

آنچه گفتنی است!

اگر چه او می داند هر آنچه را که

من به او میگویم.

چون بارهاوبارها گفته ام !

می دانم هر شب که از گوشه پنجره اتاقم رو به سوی او میکنم ،
صدای مرا خواهد شنید:
« - سلام!خدای خوبِ من! »
حال هم دلم آسوده است!
می دانم،
هزار سال هم که از نوشتن شعرهایم بگذرد،
هر کس به این اسمان بلند وسکوت شب بیاندیشد،
صبر من و سکوت او را
به یاد خواهد آورد!
می دانم!

می ترسم!

zaxes — Wed, 24 Sep 2008 11:36:13 GMT

عزیزجان می گفت:
ته صندوقچه قدیمی خود ،
نشان و یادگار سرزمینی دوردست را نهان کرده است
که در آنجا،

حتی در زمستان،

گلهای فراوانی میروید!
می گفت در آن سرزمین،

آفتابی طلوع میکندکه هرگز غروبش غم انگیز نیست!
آنجا ،
سقف آسمان شب،سیاه نیست

وهمیشه خدا هزار کرور ستاره درخشان،

در آن میتابند !
حالا،
گاهی که وسوسه میشوم سراغ صندوقچه پیربروم ،

می ترسم!

می ترسم که رویای عزیز جان،

کم نور تر از آنی باشد،

که تمام شبهای کودکیم را پر میکرد!

می ترسم خواب قشنگ آن شبهای بدون ترس،

مبدل به کابوس این سالهای دردو تنهایی شود!

آری!می ترسم!